ໃນສັງຄົມທີ່ມີຄວາມໄວສູງທີ່ຖືປະສິດທິພາບເປັນສຳຄັນ ແລະ ຖືຜົນໄດ້ຮັບເປັນສຳຄັນ, ຖ້າທຸລະກິດນີ້ບໍ່ມີຢູ່ແທ້, ການບໍລິການຈະຍັງມີຄວາມຈິງໃຈເທົ່າໃດ? ແລະ ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະໃຊ້ເວລາຕ້ອນຮັບຫຼືບໍ່?

ສຳລັບພະນັກງານຂາຍແລ້ວ, ຄຳຖາມນີ້ແທ້ໆຕ້ອງຄິດ.

ບໍ່ດົນມານີ້, ໃນງານວາງສະແດງລົດແຫ່ງໜຶ່ງຢູ່ເຂດອີລີ ຊິນຈຽງ, ເດັກຊາຍນ້ອຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ວົນອ້ອມລົດທີ່ວາງສະແດງຖາມບໍ່ຢຸດ. ພະນັກງານຂາຍບໍ່ໄດ້ຕົວະຍົວະຍ້ອນຜູ້ມາຫາເປັນເດັກນ້ອຍ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມໄດ້ຕອບຄຳຖາມກ່ຽວກັບການຕັ້ງຄ່າທີ່ໜຶ່ງໆ, ເປີດໂໝດປຸ່ມດຽວປ່ຽນເປັນຕຽງໃຫ້ລາວແລະນ້ອງສາວຂຶ້ນລົດລອງ. ເດັກນ້ອຍຖອດເກີບປີນຂຶ້ນເບາະ, ພະນັກງານຂາຍໂນ້ມຕົວລົງ, ຈັດເກີບນ້ອຍຄູ່ນັ້ນໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ.

ແມ່ຂອງເດັກໄດ້ຖ່າຍຄລິບຊ່ວງນັ້ນ, ໂພສລົງເນັດ, ພ້ອມຂຽນປະໂຫຍກໜຶ່ງວ່າ: “ຂອບໃຈທີ່ຕ້ອນຮັບລູກຄ້າທີ່ບໍ່ມີທາງຊື້ຢ່າງອົດທົນ.” ວິດີໂອໄດ້ຮັບການກົດໄລຄ໌ຈາກຊາວເນັດ 20W+.

ປະໂຫຍກນີ້ໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມລັບທີ່ອຸດສາຫະກຳການບໍລິການເຂົ້າໃຈກັນໂດຍບໍ່ໄດ້ເວົ້າອອກມາ: ການຕ້ອນຮັບຫຼາຍຢ່າງ, ກ່ອນຈະເວົ້າອອກມາກໍ່ໄດ້ຄິດໄລ່ບັນຊີແລ້ວ — ຄົນນີ້ຈະຊື້ຫຼືບໍ່, ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະໃຊ້ເວລາຫຼືບໍ່. ເມື່ອຄິດໄລ່ບັນຊີນີ້ກ່ອນ, ການບໍລິການກໍ່ກາຍເປັນການຄັດກອງ. ແຕ່ພະນັກງານຂາຍທີ່ໂນ້ມຕົວຈັດເກີບຄົນນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ຄິດໄລ່ບັນຊີນີ້. ສິ່ງທຳອິດທີ່ລາວເຫັນແມ່ນເດັກນ້ອຍທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນກ່ຽວກັບລົດ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນ “ຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມທີ່ຍັງບໍ່ສາມາດປິດການຂາຍໄດ້ໃນຕອນນີ້”.

ເຫັນຄົນກ່ອນ, ແລ້ວຈຶ່ງເຫັນການປິດການຂາຍ

ບັນຫາແທ້ໆຂອງອຸດສາຫະກຳການບໍລິການ, ມັກຈະບໍ່ແມ່ນທັດສະນະຄະຕິບໍ່ດີ, ແຕ່ແມ່ນຕາຊັ່ງໃນໃຈທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໄວເກີນໄປ. ລູກຄ້າໃຫຍ່ມາກໍ່ຕື່ນເຕັ້ນກະຕືລືລົ້ນ, ຜູ້ມາຢ້ຽມທົ່ວໄປມາກໍ່ເຮັດຕາມໜ້າທີ່, ເດັກນ້ອຍມາ — ປະຕິກິລິຍາທຳອິດຂອງພະນັກງານຂາຍຫຼາຍຄົນແມ່ນ “ຢ່າເຮັດລົດເປື້ອນກໍ່ພໍແລ້ວ”. ຄວາມແຕກຕ່າງແບບນີ້ອາດບໍ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມມຸ່ງຮ້າຍ, ແຕ່ແມ່ນສັນຊາດຕະຍານພາຍໃຕ້ໂລຈິກຂອງປະສິດທິພາບ. ແຕ່ກໍ່ແມ່ນສັນຊາດຕະຍານນີ້ເອງ, ທີ່ເປີດເຜີຍທັດສະນະຄະຕິທີ່ແທ້ຈິງຂອງແບຣນຕໍ່ “ຄົນ”.

ເຫດຜົນທີ່ທາງເລືອກຂອງພະນັກງານຂາຍຂອງຫຼານທູ້ຄົນນັ້ນສຳຜັດໃຈຄົນ, ກໍ່ຍ້ອນມັນຕ້ານສັນຊາດຕະຍານ. ເດັກນ້ອຍຖາມກ່ຽວກັບການຕັ້ງຄ່າ, ລາວຕອບຢ່າງຕັ້ງໃຈ; ເດັກນ້ອຍຢາກລອງ, ລາວເປີດໂໝດປຸ່ມດຽວປ່ຽນເປັນຕຽງຂອງລົດ; ເດັກນ້ອຍຖອດເກີບຂຶ້ນລົດ, ລາວກໍ່ຈັດເກີບໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ. ຈາກການແນະນຳຜະລິດຕະພັນໄປຮອດການກະທຳນ້ອຍໆທີ່ບໍ່ເດັ່ນ, ພະນັກງານຂາຍຄົນນີ້ບໍ່ໄດ້ຍ້ອນອີກຝ່າຍເປັນເດັກນ້ອຍແລ້ວຫຼຸດຄວາມອົດທົນທີ່ຄວນມີລົງ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຍຸດທະສາດທຸລະກິດທີ່ລຶກຊຶ້ງຫຍັງ, ແມ່ນແຕ່ຍາກທີ່ຈະຂຽນໃສ່ການປະເມີນ KPI. ແຕ່ມັນກໍ່ແມ່ນພື້ນຖານທີ່ຂາດແຄນທີ່ສຸດຂອງການບໍລິການແບຣນ — ຮັກສາຄວາມເຄົາລົບຢ່າງດຽວກັນຕໍ່ທຸກຄົນທີ່ຍ່າງເຂົ້າມາ.

ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຄວາມບັງເອີນ, ແມ່ນການເລືອກທີ່ໝັ້ນຄົງ

ເບິ່ງສະຖານະການນີ້ຢ່າງດຽວ, ຄົນເຮົາມັກຈະຍ້ອງຄວາມດີສ່ວນຕົວຂອງພະນັກງານຂາຍ. ຄວາມດີແນ່ນອນວ່າລ້ຳຄ່າ, ແຕ່ຖ້າຄວາມອົບອຸ່ນຂອງການບໍລິການແບຣນອາໄສພຽງແຕ່ການສະແດງອອກໜ້າສະຖານະການຂອງພະນັກງານບາງຄົນ, ມັນກໍ່ບໍ່ຍືນຍົງ. ສິ່ງທີ່ຄວນຖາມແທ້ໆແມ່ນ: ການເລືອກແບບນີ້, ເກີດຂຶ້ນພຽງແຕ່ເທື່ອດຽວຫຼືບໍ່?

ຄຳຕອບຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນກະແສຮ້ອນ. ເຈົ້າຂອງລົດຄົນໜຶ່ງຢູ່ຊົງຈືເມືອງຫູເປີຍໄດ້ປະສົບອຸບັດຕິເຫດ, ປະຕູລົດເສຍຫາຍຢ່າງໜັກ, ສູນບໍລິການຜູ້ໃຊ້ຢູ່ອູ້ຮ່ານໄດ້ຈັດຄົນຂັບລົດສຳຮອງໄປກັບເກືອບຫົກຮ້ອຍກິໂລແມັດໄປຮອດສະຖານທີ່ໃນຄືນນັ້ນ; ເດັກຊາຍອໍທິສຕິກຄົນໜຶ່ງມັກໄປຮ້ານຫຼານທູ້ນັ່ງໃນລົດຟັງເພງ, ພະນັກງານຂາຍບໍ່ພຽງແຕ່ອົດທົນເປັນເພື່ອນ, ຍັງເຕີມເງິນໃຫ້ບັນຊີເພງເປັນພິເສດ, ພຽງເພື່ອໃຫ້ລາວຟັງເພງໄດ້ເຕັມເພງໜຶ່ງ.

ເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນຢູ່ຮ້ານຕ່າງໆ, ພະນັກງານຕ່າງຄົນ, ສະຖານະການຕ່າງໆ, ແຕ່ກໍ່ຊີ້ໄປຫາໂລຈິກດຽວກັນ: ເຫັນຄົນກ່ອນ, ແລ້ວຈຶ່ງແກ້ໄຂເລື່ອງ. ເມື່ອວິທີການບໍລິການຂອງແບຣນໜຶ່ງປະກົດການເລືອກແບບດຽວກັນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນຫຼາຍມຸມ, ມັນກໍ່ບໍ່ແມ່ນຄວາມບັງເອີນອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ແມ່ນບຸກຄະລິກຂອງອົງກອນທີ່ໝັ້ນຄົງ.

ເວົ້າແລ້ວເຮັດ, ແມ່ນຄວາມຊື່ສັດທີ່ລຽບງ່າຍທີ່ສຸດ

ຕອນນີ້ແບຣນຕ່າງໆລ້ວນແຕ່ເຄີຍເຜີຍແຜ່ແນວຄິດການບໍລິການ, ຄຳເວົ້າກໍ່ງາມສະເໝີ, ແຕ່ແບຣນບໍລິການມັກຈະກາຍເປັນຄຳຂວັນທີ່ແຂວນໄວ້ເທິງຝາ. ສິ່ງທີ່ຍາກແທ້ໆບໍ່ແມ່ນການສະເໜີແນວຄິດ, ແຕ່ແມ່ນຫຼັງຈາກເຜີຍແຜ່ແລ້ວ, ພະນັກງານໜ້າວຽກຍັງເຕັມໃຈເຮັດແບບນີ້ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກຫຼືບໍ່.

ພະນັກງານຂາຍທີ່ໂນ້ມຕົວຈັດເກີບຄົນນັ້ນ, ອາດບໍ່ໄດ້ຄິດວ່າຕົນເອງກຳລັງ “ຕອບສະໜອງ” ແນວຄິດການບໍລິການ “ໜຶ່ງໃຈດຽວ” ຂອງຫຼານທູ້. ລາວພຽງແຕ່ເຮັດສິ່ງທີ່ລາວຄິດວ່າຖືກ. ແຕ່ກໍ່ແມ່ນຄວາມທຳມະຊາດທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈນີ້ເອງ, ທີ່ສາມາດສະແດງໄດ້ດີທີ່ສຸດວ່າແນວຄິດຄຸນຄ່າຂອງແບຣນໜຶ່ງໄດ້ລົງໄປຮອດພະນັກງານໜ້າວຽກຢ່າງແທ້ຈິງຜ່ານການຝຶກອົບຮົມພະນັກງານປະຈຳວັນຫຼືບໍ່. ຖ້າ “ໜຶ່ງໃຈດຽວ” ມີຢູ່ພຽງແຕ່ໃນຖະແຫຼງການ, ການຕ້ອນຮັບທົ່ວໄປຈະບໍ່ປ່ຽນ; ຖ້າມັນຊຶມເຂົ້າໃນຊີວິດປະຈຳວັນແທ້, ເກີບທີ່ເດັກນ້ອຍຖອດອອກກໍ່ຈະຖືກຈັດໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ.

ເວົ້າແລ້ວເຮັດ, ເຮັດແລ້ວກໍ່ສືບຕໍ່, ນີ້ເອງກໍ່ແມ່ນຄວາມຊື່ສັດຮູບແບບໜຶ່ງ. ຄວາມຊື່ສັດບໍ່ພຽງແຕ່ແມ່ນການຕອບສະໜອງຄຳໝັ້ນສັນຍາຂາຍລົດຕໍ່ຜູ້ໃຊ້, ຍັງລວມເຖິງແນວຄິດການບໍລິການທີ່ແບຣນເວົ້າອອກມາຢ່າງເປີດເຜີຍ, ຫຼັງຈາກເຜີຍແຜ່ແລ້ວມີການໃຊ້ການກະທຳໄປເຕີມເຕັມມັນຫຼືບໍ່. ຄຳຂວັນດັງເທົ່າໃດ, ແຂວນໄວ້ເທິງຝາກໍ່ຍັງຫວ່າງເປົ່າ; ການຕ້ອນຮັບທົ່ວໄປປ່ຽນແທ້ແລ້ວ, ປະໂຫຍກນັ້ນຈຶ່ງມີນ້ຳໜັກ.

ຄວາມອົບອຸ່ນຂອງມະນຸດ, ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ແຂ່ງຂັນກັນບໍ່ໄດ້

ໃນຕະຫຼາດລົດຍົນປັດຈຸບັນ, ລາຄາຫຼຸດໄດ້, ການຕັ້ງຄ່າເພີ່ມໄດ້, ຄຳເວົ້າການຕະຫຼາດຄັດລອກໄດ້, ແຕ່ພະນັກງານຂາຍຄົນໜຶ່ງເຕັມໃຈປະຕິບັດຕໍ່ຄົນທີ່ຈະບໍ່ຊື້ລົດຢ່າງຕັ້ງໃຈຫຼືບໍ່, ຄູ່ແຂ່ງຍາກທີ່ຈະລອກແບບໄດ້. ນີ້ບໍ່ແມ່ນບັນຫາພາລາມິເຕີ, ບໍ່ແມ່ນບັນຫາງົບປະມານ, ແຕ່ແມ່ນບັນຫາວ່າອົງກອນໜຶ